Brygada Łódzka ONR – inicjatywa edukacyjna – Halina Konopacka

POLKA POTRAFI – EDUKACYJNA INICJATYWA PROWADZONA PRZEZ BRYGADĘ ŁÓDZKĄ OBOZU NARODOWO-RADYKALNEGO. JEJ CELEM JEST POPULARYZACJA WIEDZY NA TEMAT POLEK, KTÓRE SWOIMI DOKONANIAMI SZCZEGÓLNIE ZAPISAŁY SIĘ NA KARTACH POLSKIEJ I ŚWIATOWEJ HISTORII.

Halina Konopacka – właściwie Kazimiera Leonarda Konopacka-Matuszewska-Szczerbińska, „podwójnie złota” – wspaniała sportsmenka oraz piękna kobieta. Patriotka, dama z wyższych sfer. Kobieta godna naśladowania. Została zapamiętana w historii jako polska lekkoatletka, dyskobolka, pierwsza polska złota medalistka olimpijska.

Przyszła na świat 26 lutego 1900 roku w Rawie Mazowieckiej. Była wychowywana w bogatej, mieszczańskiej rodzinie, w której dbano o jej solidne wykształcenie. Sport w domu Konopackich był obecny od zawsze, a szczególnie tenis. Grywał w niego pan domu oraz rodzeństwo Haliny: siostra Czesława oraz brat Tadeusz, którego dorosłe życie również było związane ze sportem. Był piłkarzem, lekkoatletą Polonii oraz wykładowcą i instruktorem Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego.

Halina zbliżyła się do sportu poprzez członkowsko stołecznego AZS, do którego należała będąc studentką filologii Uniwersytetu Warszawskiego. Co ciekawe kariery sportowej nie zaczęła od lekkoatletyki, lecz od narciarstwa.

W roku 1923 dostrzegł jej zdolności francuski trener Maurice Baquet. Dziewczyna uprawiała rzut dyskiem, rzut oszczepem, pchnięcie kulą, skok wzwyż, skok w dal. Być może ognisty temperament oraz żywiołowość sprawiły, że koronną konkurencją Haliny stał się rzut dyskiem, z którym zetknęła się przypadkiem. Do tego znakomite warunki fizyczne – 181 cm wzrostu oraz proporcjonalna smukła sylwetka stały się jej kolejnymi atutami. Pewnego dnia, przychodząc na stadion została zachęcona do wzięcia dysku do ręki. Wtedy rzuciła nim dalej niż wynosił ówczesny rekord kraju. Zdecydowanie w tamtych latach sport ten nie należał do rozpowszechnionych.

„Zaczęło się po prostu z zamiłowania i przyrody. Ciekawość kazała rzucić, biegać, próbować. Po prostu z radości życia, z młodości, z przygody i z tego wszystkiego z czego sport się powinien składać. Jak wzięłam dysk to okazało się, że po paru razach padł rekord kraju. No to już wtedy kazali mi trochę trenować. I tak się zaczęło” – w ten sposób swoje początki w sporcie opisywała Konopacka w Polskim Radiu.

Najważniejszą, przełomową datą w karierze Konopackiej był 31 lipca 1928 roku, kiedy odbywały się Igrzyska Olimpijskie w Amsterdamie. Wówczas ustanowiła rekord świata w rzucie dyskiem z wynikiem 39,62 m oraz zdobyła pierwszy złoty medal olimpijski dla Polski. Był to historyczny dzień dla polskiego sportu i naszych dokonań na światowych igrzyskach. Po raz pierwszy na olimpijskim stadionie rozległa się melodia Mazurka Dąbrowskiego. Ponadto została również doceniona nieprzecięta uroda Polki, którą okrzyknięto Miss Igrzysk w Amsterdamie.

O jej wszechstronności oraz niesamowitym talencie świadczy 27 tytułów mistrzyni Polski, które olimpijka zdobyła w wielu konkurencjach. Oprócz tego Konopacka fenomenalnie grała w piłkę ręczną, jeździła konno, a także interesowała się automobilizmem.

Z kariery zawodowej wycofała się w 1931 roku. Nie została pokonana w rzucie dyskiem w żadnych zawodach, w czasie kiedy była czynną lekkoatletką. Po zakończeniu pierwszego etapu sportowego życia grała w tenisa w mikście z Czesławem Spychałą. Dostała przydomek „Czerbieta” (połączenie słów ,,czerwona” i ,,kobieta”), gdyż najczęściej występowała w czerwonym berecie. Zawsze wyglądała wyjątkowo elegancko i kobieco. Była swojego rodzaju ozdobą stadionów.

Mistrzyni igrzysk stała się uosobieniem sukcesu, sportową celebrytką dwudziestolecia międzywojennego. Zachwycał się Konopacką prezydent Ignacy Mościcki. Nawet wysłał jej gratulacyjny telegram. Była także gościem marszałka Józefa Piłsudskiego, któremu dotrzymywała towarzystwa podczas spotkań w Belwederze.

W latach trzydziestych aktywnie działała na rzecz sportu kobiet w organizacjach międzynarodowych oraz krajowych. Kierowała czasopismem sportowym „Start”. Została Członkiem Zarządu Międzynarodowej Federacji Sportów Kobiecych, prezesem warszawskiego oddziału Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej Kobiet, a także działaczką Polskiego Ruchu Olimpijskiego i Związku Polskich Związków Sportowych. Zwieńczeniem jej sukcesów zawodowych było dwukrotne zdobycie Wielkiej Honorowej Nagrody Sportowej oraz tytułu najlepszego sportowca Polski według plebiscytu Przeglądu Sportowego.

Nie da się zaprzeczyć, że Halina Konopacka była niesłychanie dumną i odważną Polką. We wrześniu 1939 roku razem z innymi dzielnymi rodakami ratowała przed niemiecką agresją złoto ze skarbca Narodowego Banku Polskiego. W akcji pomagała swojemu mężowi Ignacemu Matuszewskiemu, który był dowódcą oraz inicjatorem przedsięwzięcia. Halina kierowała jedną z ciężarówek, którą wypełniono złotem. Miała odbyć trasę przez Rumunię, Stambuł, Bejrut, Liban aż do Francji. Akcja zakończyła się sukcesem. Nienaruszony majątek dotarł do premiera Władysława Sikorskiego. Od przedstawicieli rządu emigracyjnego zyskała nowy przydomek: „podwójnie złota” – na międzynarodowych stadionach oraz na polu walki o dobro Ojczyzny.

Po klęsce Francji musiała wraz z mężem uciekać przed hitlerowską inwazją. Niestety w trakcie podróży, będąc na terenie Hiszpanii para została aresztowana. Mąż Haliny, który był niegdyś konsulem, został zwolniony z madryckiego więzienia dopiero po interwencji Ignacego Paderewskiego u prezydenta Stanów Zjednoczonych Franklina Delano Roosevelta. Po nieprzyjemnych przejściach małżeństwo spokojnie dotarło do Nowego Jorku 2 września 1941 roku. Po wojnie Halina Konopacka odwiedziła Polskę jedynie trzykrotnie: w 1958, 1970 i 1975 roku. Swoją Ojczyznę widziała głównie wspomnieniami, a tęsknotę za nią wyrażała w licznych wierszach. Zmarła 28 stycznia 1989 roku w Daytona Beach. 18 października 1990 jej prochy spoczęły na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.

Źródło: https://kierunki.info.pl/2018/01/polka-potrafi-inicjatywa-edukacyjna-brygady-lodzkiej-halina-konopacka/

Please follow and like us: